Kiedy polityka PiSu przybrała obrót, jaki nie spodobał się Polsce, kiedy rozpadła się koalicja, w szranki wyborcze ruszyło PO. Donald Tusk obiecywał cuda gospodarcze, drugą Irlandię, tysiączłotowe podwyżki i przemiany, które miały w jakiś sposób zmienić ten kraj na lepsze. Oczywiście, wszystko było demagogią, ale wielu ludzi naprawdę uwierzyło w to, że może być lepiej. Ludzie zapomnieli, że w pół roku nie da się zmienić kulawej gospodarki, której ciągle odbijało się jeszcze po PRL. Nie zdawali sobie sprawy, że podwyżki obiecane przez Tuska nie będą miały prawa bytu tak od razu, bo budżet jest dziurawy i nieciekawie prezentuje się to wszystko. Nie myśleli o tym, że nie da się wybudować od razu ogromnej ilości stadionów na Euro 2012. W efekcie przez kraj przetoczyła się fala strajków, a oburzeni ludzie nie chcieli już słuchać Donalda Tuska. Z tym, że kiedy w alternatywie pojawiło się słuchanie Jarosława Kaczyńskiego, woleli już siedzieć cicho i zaciskać zęby. A to nie było dobre dla kraju. Czekali więc biernie, obserwowali, że to co miało być lepiej, faktycznie było lepiej, ale bardzo powoli. Polityka zagraniczna poszła do przodu, ktoś tam dostał trochę pieniędzy, ale na realne zmiany przyjdzie nam jeszcze długo poczekać.